Posiadały dookoła panny i mężatki, turkot wrzecion się rozlega w izbie nieustanny. Kręcą się wrzeciona fur, fur, fur, fur, fur, z lnu będzie koszula, a z pakuly wór. A języki też zawzięte w takt wrzecion puszczone, obgadują chyba dzisiaj ósmą świata stronę. Wiecie czy nie wiecie, nowin zewsząd moc, co się dzieje we dnie, a gdzie straszy w noc. Starych babek pakulowe trzęsą się kądziele, nogi kręcą pomalutku, bo zmęczone wiele. Kółka ich tak skrzypią szlap, szlap, szlap, szlap, szlap nie puść babciu nitki z już niezgrabnych łap. Ręce szarpią zwisające, kądzielowe brody, oczy na drzwi spoglądają, ma przyjść chłopak młody. Wtedy moc piosenek z taktem wrzecion mknie: „Mój miły Jasieńku, pokochajże mnie”. A Jasieńko koło jednej tylko zawsze siedzi. Spodziewane są po cichu owych zapowiedzi. Niech tylko Marysia sprzędzie wszystek len, by Jasiek nie myślał, że ona jest leń. Sypią się złote paździorki na dziewczyn kolana: „Czekaj strzepnę ci je z kolan, dziewczyno kochana”. Jak zaczął strzepywać, oj każdy to zgadł, choć matka patrzała, on całusa skradł. Noc za oknem najczerniejszy aksamit rozściela. Na szpulkach przybywa nici i nikną kądziele. Zmęczone powieki, coraz cichszy śpiew, spać idą, a nocka gwarzy szumem drzew. Zmęczone powieki, coraz cichszy śpiew, spać idą, a nocka gwarzy szumem drzew.