Oj siadaj, siadaj Hanusiu z nami już ci nie pomoże żadne płakani. Już płakanie nie pomoże, sześć par koni stoi w dworze – pozaprzęgane. A jakże będę z wami siadała Jak ja jeszcze matce nie dziękowała Dziękuję ci pani matko, żeś mnie wychowała gładko Teraz nie będziesz. Oj siadaj, siadaj Hanusiu z nami już ci nie pomoże żadne płakanie Już płakanie nie pomoże, sześć par koni stoi w dworze – pozaprzęgane. A jakże będę z wami siadała Jak ja jeszcze ojcu nie dziękowała Dziękuję ci drogi ojcze żemnie wychowałeś dobrze Teraz nie będziesz. Oj siadaj, siadaj… A jakże będę z wami siadała Jak ja jeszcze bratu nie dziękowała Dziękuję ci drogi bracie żeś pomagał nieraz w chacie Teraz nie będziesz. Oj siadaj, siadaj… A jakże będę z wami siadała Jak ja jeszcze siostrze nie dziękowała Dziękuję ci droga siostro żeś nie traktowała ostro Teraz nie będziesz. Oj siadaj, siadaj… A jakże będę z wami siadała Jak ja jeszcze progom nie dziękowała Dziękuję wam drogie progi żem se nieraz stłukła nogi Teraz nie będę. * W wymowie Ł wymawiane jako przedniojęzykowo-zębowe; e (é) w końcu wyrazu zachowało jego dawną realizację jako i(y)