Nad brzegiem wody Mania siedziała I tak sobie lilijowe kwiotki splatała. Jak nasplatała, wianek uwiła I na ołtarz Matki Bożej tam go złożeła. Oj, mamo moja, jak mi jest przykro Co się spojrzy na druhińki wianek rozkwito. Oj, córuś moja, nie smuć się wiele Jak Ci bedzie bieł, katowoł to cie odbierę. Oj, mamo moja, źle mi radzicię Jom Jankowi przysingała na całe życie.