Płynie wᶸoda ᶸod ᶸogroda, nazywo sie Krynica  Wpadła żeś mi, moja najmilejsza, wpadła żeś mi dᶸo serca  ᶸOj do serca, do mojegó, ni moge cie zapomnieć  Musiałaś ty, moja najmilejsza, musiałaś ty coś ᶸumieć  Nie umiałam nic takiego, aby ładnie łóżko słać, A jak byde ze wsi ja wendrowoł, bydzie za mnom wielki płacz  Bydom płakać wszystkie panny, co ja do nich chodowoł  A nojbarzy moja najmilejsza, co żem ᶸu niej nocowoł  Nocowołem całóm nocke, aż do samego/ białego rana,  prosiółem jom ᶸo wianek zielóny, ale mi gᶸo nie dała