Pod borem sosna goriała, pod sosnom dziweczka stała. Skry na niej padały, szaty na nij goriały, nie dbała, nie dbała. Prijechoł do nij stary pan, zachynył na nij swój żupan. Nie dóm tebie wióneczka, bo ja młoda dzieweczka, tyś stary, tyś stary. Prijechoł do nij młodzieniec, poprosił piknie o wieniec. Powiedzioł jej słóweczko, siadaj ze mną dziweczko jo młody, jo mlody. Abych wiedziała - bydziesz mój, to bych ci dała sygnet swój. A tyn sygnet, tyn złoty, najdroższej roboty, Janku mój, Janku mój. * W wymowie Ł wymawiane jako przedniojęzykowo-zębowe; niekiedy Y wymawiane jako tylno-językowe