Oj, wiecor, wiecor, słonko nad zachodem, piele Kasieńka lenek za ogrodem. Oj, piele, piele, piele prepiełaje, drobne ziołeńka za płot wykidaje. Pryleciał do niej z pola skowronecek i prynios dla niej z lawendy wianeczek. Z lawendy wianeczek, z lawendowym kwieciem, jak ty Kasieńko zyjes na tym świecie. A jana z ptaskiem tak się rozgadała, ze az o swoim Jasieńku pytała. Oj, ptasku, ptasku, mój ty miły kwiecie, cy mój Jasieniek zyje na tym świecie. Oj, zyje, zyje, wojenke wojuje, za rocek, za dwa do cie prywendruje.