Ogromny głosie, smutna nuta jego, która wynika z ognia czyścowego. Tak dusze w smutne czyśćcu narzekają, które zostają. Bo kiedy więźnia za kratę oddadzą, czeka rychło jeść albo pić podadzą. Tak dusze w czyśćcu pragną posilenia i wybawienia. Bo każdy człowiek, co się na świat rodzi, umierać musi, a dusza odchodzi. Nikt o tym nie wie, gdzie się obróciła i gdzie trafiła. Daleki to kraj, trudno o nim wiedzieć, żaden nie przyjdzie stamtąd, nic powiedzie, ani na pocztę listów nie podają, jak się tam mają. Bo ci, którzy tu na tym świecie żyli i tak straszliwy termin odprawili, jednak im droga przez czyściec do nieba, ratunku trzeba. Możni panowie, książęta, królowie, odkupiliby życie swojej głowie. A przecież każdy z nich umierać musi, śmierć go zadusi. Skarby te wielkie, wszystkie tu zostaną, komu innemu w ręce się dostaną. Nic, tam nie weźmie dusza w drogę sobie i ciało w grobie. Więc ciało w krótce w ziemię się obróci, a dusza w czyśćcu taką piosnkę nuci: Ach, podajcież mi szczodrobliwej ręki i wybawcie mnie z tak okrutnej męki. Bo co mnie dzisiaj, to Wam będzie potem, nie wykupisz się srebrem ani złotem. Wszystko nie Twoje, gdy śmierć zajrzy w oczy czy w dzień w nocy. Czasu pewnego nie powie nikomu, ani we dworze ani w prostym domu. Idzie przez warty, chociaż żołnierz stoi, nic się nie boi. Idzie bezpiecznie na pańskie pałace, ni drzwi otwiera ani też kołacze Nabawi smutku i wielkiej żałości, gdzie ona gości. I doktor zdrowia nie da już nikomu, ani przedłuży czasu więcej jemu. Śmierć przeznaczona od Boga każdemu, i bogatemu. Nikt się od śmierci wykupić nie może, bo sam na krzyżu umarłeś, mój Boże. W mękach okrutnych umarłeś dlatego, ażeby zbawić człowieka grzesznego. Więc rozmyślajmy mękę Pana tego i wychwalajmy święte imię Jego. Z Ojcem i Synem i z Duchem społecznie. Na wieki wiecznie. Boże łaskawy i Panie nad pany, prosimy Ciebie przez Twe święte rany: Daj duszom zmarłym odpoczynek wieczny, w niebie bezpieczny.