Z ponad lasu, z ponad góry, na doliny sioła, Kruk się spuścił czarnopióry, na żer dziatwę woła. Hej, żerował gdzieś na grobach, pośród bojowiska, Białą rękę trzymał w dziobie, pierścień na niej błyskał. Czarny kruku, z której strony, burza cię przywiała, Skąd ten pierścień, złotolity i ta ręka biała. Za górami, ej, dziewczyno, był tam bój nie lada, Krwi młodzieńczej rzeki płyną, głów tysiące pada. Zakopuje lud roboczy, bohaterskie głowy. Na młodzieńców modre oczy sypie żwir surowy. Po kurhanach, jak kopacze, wyją wilków stada, I niejedna matka płacze, pierśmi na grób pada. Dziewczę jękiem pierś rozrywa, twarz we dłonie chowa, Dolaż, moja nieszczęśliwa, biedna moja głowa. Wiem ja teraz kto zabity, czyja to dłoń biała, Ja ten pierścień złotolity lubemu oddała.