Powstań Dawidzie czem prędzej z lutnią przy żłobie, Niech się cieszą święte Panny wesoło sobie. Niech każda po wieńcu swemu oblubieńcu Ofiaruje, podaruje niebios dziecięciu. Wznosi Boga na swym ręku Symeon stary, I głosi światło narodów prawdziwej wiary: Kapłan pożądany i na to posłany, Aby poznał Boga w ciele, Pana nad pany. Anna święta staruszeńka, cna Prorokini, Uwija się prędziusieńko jak gospodyni: Nikomu nie łaje, przystępną się staje, Wszystkim gościom tam będącym chęci dodaje. Magdaleno nie przystępuj, nic tu po tobie, Niech się cieszą święte Panny wesoło sobie: Czas pokutowania, za grzechy płakania, Czas się smucić a nie nucić, czas jest wzdychania. Ty zaś Marto uwijaj się w kuchence swojej, Bo dziś będą święte Panny na uczcie twojej: A ty w swe organy, by głos był słyszany, Cencelijo przy Dawidzie graj na przemiany. Idzie Panna najśliczniejsza. z domu świętego, Niesie na rękach panieńskich Syna Bożego: Którego w radości, bez żadnej przykrości Porodziła, nie straciła kwiatu czystości. Barbara ją prowadziła w złotym wianeczku, Za nią śpieszy Katarzyna w tymże taneczku: Za nią Rozalija rączkami wywija, Za nią śpieszy z piosneczkami Anastazyja. Za to idź z koszyczkiem kwiecia święta Dorota, Nie była to kompanija, ale ochota: Tam na się ciskały kwiatyi które miały, Co dla Jezusa miłości krew swą przelały. A jedenaście tysięcy i jeszcze więcej, Pokłon dajmy Jezusowi, Matce najświętszej: Jak szczęśliwa była, która się dotknęła Nóżek Jezusa miłego, aby z nim żyła.