Już idę do grobu, smutnego, ciemnego gdzie będę spoczywał, aż do dnia sądnego. Gdzie możni królowie kości swe składają, Książęta, panowie w proch się obracają. W tę podróż odchodzę, nic nie biorę z sobą, Postaci okrytej śmiertelną żałobą. Tylko cztery deski, licha biała szata, to ciała zasługa, z mizernego świata. Już słońce i księżyc świecić mi przestaną, robactwo, zgnilizna, te przy mnie zostaną. Gdzie mądry Salamon podział się z mądrością, Gdzie Krezus i Aswerus swoją wspaniałością. Gdzie Samson tak silny i mężna Judyta, gdzie mocny Herkules, niech się kto zapyta. W jaskinię podziemną śmierć wszystkich ukryła Toż samo dziś ze mną nędznym uczyniła. Już od was odchodzę i żegnam się z wami, z ojcem matką razem, z braćmi i siostrami. Żegnam się z córkami, syny posierbami, z całą familiją, i z przyjaciołami. Żegnam się z tobą, małżonku kochany, dziękuję żeś byłeś, w życiu mym wybrany. Ja cię tu oddaję w Boskiej opatrzności, A sam już odchodzę, do strasznej wieczności. Żegnam się dziś z wami wy którzy zostaniecie A o duszy mojej nie zapominajcie. Łaskawym sąsiadom dziękuję stokrotnie, żeście na mój pogrzeb, przybyli ochotnie. Niech wszystkim Bóg płaci zdrowiem i fortuną, nagradza i wspiera niebieską koroną. Otrzyjcie łzy z oczu, ufajcie z żałości, Życzcie mi pokoju w niebieskiej światłości.