Samotny stoję nad Bugiem i patrzę na drugi brzeg. Wiatr zimny wieje mi w oczy i znowu pruszy śnieg. Jak smutno stać nad tą rzeką, co rozdzieliła kraj nasz. Przecież nie jesteś daleko, do ciebie nie puszcza straż. W tajemnej głębi ducha, gdy cicho płynie łza. Jesienna zawierucha, ponury hejnał gra. Jak smutno stać nad tą rzeką, co rozdzieliła kraj nasz. Przecież nie jesteś daleko, do ciebie nie puszcza straż. Cichutko lampka płonie, wygasła aż do dna. Wiatr szumi pieśń żałosną, i łka, i łka, i łka. Jak smutno stać nad tą rzeką, co rozdzieliła kraj nasz. Przecież nie jesteś daleko, do ciebie nie puszcza straż.