Jasio kónie pojeł, Kasia wode brała, Jaś Kasie namowioł, zeby wyndrowała. ᶨI powyndrowały do cimnygo lassu, Wróć sie Kasiu, wróć sie, godóm ci zawcasu. Nie po to jo przysła, zebym sie wrocała, Zebym ᵘojcu, matce, zolu dodawała. ᶨI powyndrowały nad dunaj seroki, Jaś Kasinie wrzucieł w tyn dunaj głymboki. Pływoj, Kasiu, pływoj, ᵘod kóńca, do kóńca, ᵘOsim ᵘutóneło, ty bedzies dziewiónto. Juz Kasinie niesóm na biołych ryncnikach, A Jasia prowadzóm, na cornych rzymykach. Juz Kasinia śpiewo w niebie z aniołamiʸ, A Jasio w winziniu zalewo sie łzamiʸ.