Jak jechołym koło dworu, dworu jednego, ᵘUsłysołym płac dziewcyny wiónka swojego. Cego płaces, cego dumos, cy ci wiónka zol? Cegoześ go nie płakała, jakzym ci go broł? A jakze jo miałam płakać, jakześ miʸ go broł? Przeciez ześ miʸ ᵘobiecywoł, ze mnie bedzies mioł. Oj, posłam do ᵘogrodu, siadłam na ławie, Przysła jego starso siostra i zepchneła mnie. Oj nie spychoj mnie, nie spychoj, bom jo sierota, Utraciełam swój wiónecek, przez twego brata. A gdzieześ ty, moja Maniu, rozum podziała, Coś sie mymu braciskowi namówić dała? Oj i miałam jo rozumu, miałam niemało, Na te jedne minutecke, miʸ brakowało.