Bóg w Trójcy świętej uczynił niebo, Żeby grzesznika przyjął do niego Którynprzez grzech jego strącił, Chciałby się do niego wrócił, Dziwnym sposobem. Bóg Ojciec, Syna z łona swojego, Zsyła na okup człeka grzesznego. Tak Bóg Syn, Jezus najmilszy, Idzie na świat, nie kto inszy, Zbawić człowieka. Zstępuje poseł z nieba górnego, Jako pociecha ludu grzesznego. Bóg Ojciec swą wszechmocnością. Duch święty swoją mądrością, Wszystko naprawił. Panna poczęła i porodziła Którego dziewięć miesiąc nosiła Położyła go na sianku Sama klękła na kolanku Z wielkim weselem. Pasterze, którzy straż trzód trzymali, Światłość na niebie wielką ujrzeli Anioł się im okazuje, Do Betlejem oznajmuje, Przywitać Pana. A gdy ujrzeli Dzieciątko we żłobie Ubogo leży w człeczej osobie. Padli przed Niem na kolana, Przywitali swego Pana Z wielką radością Z wielką miłością! * W wymowie Ł wymawiane jako przedniojęzykowo-zębowe; e (é) w końcu wyrazu zachowało jego dawną realizację jako i(y)