Smutny dzień nastaje, smutna to nowina wiatry opisują, wiatry opisują, smutna to godzina. Szła panna z kościoła jerozalimskiego zginał jej syneczek, zginał jej syneczek, nie spostrzegła jego. Poszła bym go szukać, sama nie wim kędy już mi nocka zaszła, już mi nocka zaszła już ciemności wszędy. Pójdę się zapytać doktora mądrego którędy mam szukać, którędy mam szukać syneczka mojego. Gabryjelu święty, sługo pobożliwy zginął mi syneczek, zginął mi syneczek teraz tej godziny. Nie turbuj się matko, nie turbuj się wiel’e znajdziesz ty syneczka, znajdziesz ty syneczka bożego w kościele. Pośrodku kościoła doktorowi siedzą, doktorowi siedzą, pisma nauczają pisma nauczają. Nie masz to dzieciątka roku dwunastego żeby nauczało, żeby nauczało doktora mądrego. Synu ty mój synu, synu mój jedyny zraniłeś mi serce, zraniłeś mi serce teraz tej godziny. Nie tyle ty matko żalu będziesz mniała jak ty mnie na krzyżu, jak ty mnie na krzyżu będziesz piastowała. Wolałabym synu stokroć razy umrzeć niż ciebie mój synu, niż ciebie mój synu raz na krzyżu ujrzeć. Matko moja, matko umierać nie będziesz, tylko mnie na krzyżu, tylko mnie na krzyżu ty piastować będziesz. * W wymowie Ł wymawiane jako przedniojęzykowo-zębowe; e (é) w końcu wyrazu zachowało jego dawną realizację jako i(y)