Gdy miły Jezus był w Betaniji żałosną mowę uczynił Pannie Maryji. Matko kochana, smutna nowina, bo już jutro ty pożegnasz swojego syna. O Matko, Matko dla syna twego gdy koniec życia nadejdzie, broń mnie grzesznego. O Jezusie mój drogi skarbie mój, kiedy nastapi skonanie, ty sam przy mnie stój. Widzisz tę głowę pełną mądrości? Piątek wiel’e ran zadadzą cierniowe ości. Twarz moją widzisz słońca podobną? Zobaczysz pięściami zbitą, nic niepodobną. O Matko, Matko dla syna twego gdy koniec życia nadejdzie, broń mnie grzesznego. Och Jezusie mój drogi skarbie mój, kiedy nastapi skonanie, ty sam przy mnie stój. Me ręce Matko, co świat sworzyły, będą do krzyża przybite, aż porwą żyły. Widzisz me nogi, co pracowały, żeby wszystkie dusze ludzkie zbawienie mniały. O Matko, Matko dla syna twego gdy koniec życia nadejdzie, broń mnie grzesznego. Och Jezusie mój drogi skarbie mój, kiedy nastapi skonanie, ty sam przy mnie stój. I jeszcze dzisiaj masz mnie żywego, w piątek mnie piastować będziesz już umarłego. O Matko, Matko dla syna Twego gdy koniec życia nadejdzie, broń mnie grzesznego. Och Jezusie mój drogi skarbie mój, kiedy nastapi skonanie, ty sam przy mnie stój. * W wymowie Ł wymawiane jako przedniojęzykowo-zębowe; e (é) w końcu wyrazu zachowało jego dawną realizację jako i(y)