I od Lwowa do Gródka czereszeńki sadzo, i już mi tego roku karabinyk dadzo. Karabinyk dadzo i na konia wysadzo, i konik będzie skakał, a ja będę płakał. Jak ja maszerował ojciec z mną wołał, i powróćże się synu i bom ja cię wychował. I ja już nie powrócę i bo jestem oddany, i szabelka przy boki i konik osiodłany. Jak ja maszerował i ty na progu stała, jam ci się ukłonił i ja ty zapłakała. Ja ci się ukłonił i czerwono czapeczko i a ty zapłakała, ty moja kochaneczko. I jak ja maszerował przez cesarski rynek, świecił mi się, świecił z boku karabinyk. Cesarski karabin ma wagę, ma wagę, a ja chłopak młody i doniść go niᵉ mogę. I rekrut maszeruji i kapral w morde kuji, przypatrz się dziewczyno i jak rekrut biduji. I szczęśliwa ta matka i co ma syna księdzym, ta jeszcze szczęśliwsza, która ma żołnierzym. I bo ksiądz za pieniędze i Pana Boga prosi, a ten bidny rekrut i wszystkiᵉ kary znosi. * W wymowie Ł wymawiane jako przedniojęzykowo-zębowe; e (é) w końcu wyrazu zachowało jego dawną realizację jako i(y)