Pode Lwowem brama mal’owana pod nią stoi dziewczyna spłakana. Stoi, stoi rence załamuji, że jej luby na wojny wendruje. Ja bym z toba chętnie pojechała i na wojnie tobie pomagała. Widzisz luba, ja sam miejsca nie mam, tu na siodl’e dla konia owies mam. Z lewej strony wisi szabel’eczka, to jest piersza luba kochaneczka. Z lewej strony wisi karabin mój, to jest pierszy luby towarzysz mój. I odpina konika karego i odjeżdża do boju krwawego. Jak przyjechał do boju krwawego, piersza kul’a poraniła jego. Wraca z wojny ciężko poraniony, do swej lubej, lubej narzeczonyj. Widzisz luba ciężko żyć na świecie, upad z konia i zakończył życie. * W wymowie Ł wymawiane jako przedniojęzykowo-zębowe; e (é) w końcu wyrazu zachowało jego dawną realizację jako i(y)