Oj chmiel’u, chmiel’u ty bujne ziel’e nie będzie bez ciebie żadne wesel’e. Oj chmiel’u, oj nieboże, wl’az na tyczke, zejź nie może. Chmiel’u nieboże. Ale ty chmiel’u po tyczkach łazisz, niejedną pannę z wianka wyprowadzisz. Oj chmiel’u, oj nieboże, wl’az na tyczke, zejź nie może. Chmiel’u nieboże. Oj chmiel’u, chmiel’u ty rozbójniku, zdradziłeś dziewczyny na pasterniku. Oj chmiel’u, oj nieboże, wl’az na tyczke, zejź nie może. Chmiel’u nieboże. Oj chmiel’u, chmiel’u szerokie liście już naszą Kasieńkę oczepiliście. Oj chmiel’u, oj nieboże, wl’az na tyczke, zejź nie może. Chmiel’u nieboże. Wyl’azła, wyl’azła spod podłogi żaba, przypatrzcie siᵉ ludziᵉ jaka ładna baba. Oj chmiel’u, oj nieboże, wl’az na tyczke, zejź nie może. Chmiel’u nieboże. * W wymowie Ł wymawiane jako przedniojęzykowo-zębowe; e (é) w końcu wyrazu zachowało jego dawną realizację jako i(y)