Jasio koniᵉ poił Kasia wodę brała, jak Jasiu zagwizdał, Kasia zapłakała. Kasia se myślała, że wianek ktoś ukrad, ona wody brała do studni jej upad. Szukaj Kasiu wianka, do samego do dna, a jak go odnajdzisz będziesz jego godna. Kasia wianek znaszła, ale nie całego wyl’iciała róża najpiekniᵉjsza z niego. Mama se myśl’ała, że Kasia choruji, a Kasia z Jasieńkim po świeciᵉ wendruji. Wendrowali oni, aż do tego l’asu, rozpuś Kasiu włosy do samego pasu. Niᵉ po to mi mama, myła i czesała, żebym swoji włosy po krzakach targała. Wendruwali oni na ten most wysoki, rzucił Jasiu Kasiᵉ w ten dunaj głęboki. Pływa Kasia, pływa, sukienka się wznosi: „Ratuj, Jasiu, ratuj”- serdecznie go prosi. Nie po tom cie rzucił, żebym cie ratował, tylko po tom rzucił żebym nie wendrował A chłopcy rybacy, sieci zakładajci, nadobną Kasieńkę na brzeg wyciągajci. * W wymowie Ł wymawiane jako przedniojęzykowo-zębowe; e (é) w końcu wyrazu zachowało jego dawną realizację jako i(y)