Wychodzi wiónecek z kómory do izby ᵘusuńta sie ludzie, zeby ni mioł cizby. Niesimy wiónecek, ale juz nie cały dwie biołe rózycki z niego wyleciały. Przelecioł ptosecek przez cimny losecek, siwe piórka zadrzały. Beło se rozwozyć, ty moja Marysiu, a miałaś cas niemały. A boć to nie na rok, a boć to nie na dwa, ale na całe zycie. Beło se rozwozyć, ty moja Marysiu, a boś nie małe dziecie.