Witaj Janie z Bolesława, masz się wstawić przed Wacława, Bo król tak rozkazuje, iż cię tam potrzebuje. Cóż to za rozkaz surowy? Jestem na wszystko gotowy; Wiem jaka tam nowina, śmierci mojej godzina. Pyta się król Jana śmiele, co mu królowa w kościele Do ucha powiadała, z czego się wyznawała. Wolę wszystkie męki znosić, niż jedno słowo ogłosić; Bóg utaić rozkazał, z czego się kto spowiadał. Zawołajcie prędko katów, zewleczcie do naga z szatów, Palcie go pochodniami i smolnemi świecami. Złoto ogniem wyczyszczają, mnie zaś ogniem doświadczają, Ochoty dodawają, rany twe wyrażają. Co dla Boga! skały, mury, kruszą się twarde marmury, A ty się mąk nie boisz, w uporze swoim stoisz? Wiedz o Królu! Że twe męki, słodsze niż niebieskie rzeki, Dla Jezusa mojego i dla świętych ran jego. Wiedźcież już uporczywego, uwiążcież u karku jego Kamień, z mostu Praskiego zrzućcie, jak niemównego. Król mi mówić rozkazuje, spowiedź usta pieczętuje, I myśleć się nie godzi, com słyszał przy spowiedzi. Już dekret nieodwołany, jesteś już na śmierć skazany; Upamiętaj się Janie, a znajdziesz łaskę u mnie. Nie śmiem mówić królu tego, co przeciw sławie bliźniego; Tobie za śmierć dziękuję, którą mile przyjmuję. Płaczcie sieroty ubogie, już związane ręce drogie, Które was ratowały i jałmużny dawały. Już w Mołdawie utopiony, kamień drogi zanurzony, Gwiazdami oświecony, do nieba przeniesiony. Szkoły Praskie lamentują, o doktorze się zwiadują, Słysząc że utopiony, żal ich nieukojony. Dziatki małe narzekają, za nim w niebo poglądają, Płaczą nauczyciela, wszystkich pocieszyciela. O zły królu! Kanonika i świętego jałmużnika, Niewinnie utopiłeś i Pragę zasmuciłeś. Zgasła świeca na ambonie, stracił się klejnot w koronie; Sieroty się pytają, gdzie ojca swego mają? Już w niebie z Bogiem króluje, za nami tam wstawuje; Jest tam naszym Patronem, przed Boga Trójcy tronem Niech doznamy twej przyczyny, teraz i w śmierci godziny, O nasz miły Patronie! Nepomuceński Janie!