Otóż nam tu śmierć dowodzi, jaka marność cały świat A gdy każdy z niego schodzi, jak żałosny to rozbrat Choćby człowiek wszystko miał Co by kolwiek wszystko chciał Wszystko mu to śmierć odbiera Zdrowie życie mu wydziera Tu na marach mamy ciało, co dotąd ożywiał duch Co przed kilka dniami miało w sobie życie, siłę, ruch Już tu dzisiaj jako pień Zwiędłe, znikłe jako cień Duch jak więzień wypuszczony Już wyleciał w inne strony. Żono i krewni życzliwi nie trwóżcie się nade mną Niech Was Pan Bóg uszczęśliwi, swoją mocą łaską swą Naśladujcie Świętych cnót Bo ja idę teraz wprzód Za mną także wy pójdziecie, ale kiedy to nie wiecie. Dziatki, które mnie kochacie, wiem że żałujecie mnie Ojca swego już nie macie, Bóg powołał do siebie Któż wam otrze z oczu łzy Któż w przykrościach pocieszy Któż pomoże wam w potrzebie, Ach, jest Ojciec dobry w niebie. Ten to Ojciec, który ptakom daje pokarm żywi je, Daje pokarm i robakom, ten o was sierotach wie Ten was kocha, o was dba, I uściski wasze zna. Tego Ojca wy kochacie, jemu się całe oddajcie. Dziatki, to was jeszcze proszę, miłujcie się w każdy czas, Niech tą radość w grób odnoszę, że w zgodzie opuszczam was Pochodzicie z jednej krwi, Każdy tego Boga czci, Jednym sercem wychowane i pod jednym piastowane. Ach, mój Boże miłosierny, ty nam słowo Swoje dał, Że to każdy sługa wierny, miejsce z Tobą będzie miał; Daj że, dobry Panie daj, Weź w rozkoszy wieczny raj. Niech mi się, najsłodszy Panie, według słowa Twego stanie. A wy ludzie skazitelni, niech was uczy ten to trup, Żeśmy grzeszni, nieśmiertelni, że nam oczy staną w słup; Że nas czeka równy los, Że nam zabrzmi w uszach głos: Już przed Boga i Sędziego, daję liczbę życia swego!